Over de fotograaf
Meeuwen dwarrelen door de lucht als de boot afvaart naar Terschelling. Ik vond dat als kind al prachtig om naar te kijken: een dans in de lucht, een spel met de wind. Bij het windsurfen op zee ervoer ik datzelfde gevoel van vrijheid en ruimte, maar altijd met het strand nog in zicht. Vrijheid voelen, terwijl je weet dat er een plek is om naar terug te keren. Waarschijnlijk ligt daar de oorsprong van mijn fascinatie voor ruimte en geborgenheid.
Amsterdam werd later die plek voor mij. Een stad die groot lijkt, maar als een dorp voelt. Ik leerde haar kennen terwijl ik er studeerde, woonde en werkte, en koester het ritme van de stad: een plek die voortdurend in beweging is, maar ook momenten van stilte kent. Tijdens mijn studiejaren verhuisde ik vaak binnen de stad. De zoektocht naar een kleine maar fijne kamer aan de gracht was een bezigheid die goed bij mij paste. Deze omzwervingen brachten me op straat, aan het wandelen, kijkend en nieuwsgierig naar wat zich schuilhoudt achter gevels.
Naast mijn werk als ziekenhuisapotheker, dat ik tot 2025 heb uitgeoefend, ontwikkelde zich mijn fotografische praktijk. Tussen 2012 en 2015 volgde ik de deeltijdopleiding fotografie aan de Fotovakschool in Amsterdam, waar ik leerde kijken naar vorm, licht en structuur, en waar mijn aandacht voor de gelaagdheid van plekken werd verdiept. In 2017 ontdekte ik online het werk van de Italiaanse architectuurfotograaf Luca Capuano, wiens beelden mij raakten doordat zij op de meest onwaarschijnlijke plekken een gevoel van thuis weten op te roepen. Dat bracht mij naar Bologna. Uit die ontmoeting ontstond een korte maar intensieve periode van persoonlijke lessen in architectuurfotografie, waarin zijn manier van werken — met aandacht, precisie en respect — mijn manier van kijken blijvend heeft beïnvloed.
Die gevoeligheid voor verhalen en structuren vond later een concrete vorm in mijn werk voor het tijdschrift Monumentaal , waarvoor ik van 2018 tot en met 2022 erfgoed fotografeerde: bijzondere plekken waar geschiedenis, architectuur en emotie samenkomen. In de afgelopen jaren verschoof mijn aandacht echter steeds meer naar het nu. Mijn blik verplaatste zich van muren naar water, naar wat zichtbaar wordt in reflecties en wat juist vervaagt door een fijne rimpeling, waar werkelijkheid en verbeelding elkaar raken.
Mijn fotografie is een voortdurende zoektocht naar de beleving van ruimte en naar dat ongrijpbare moment waarop een plek begint te voelen als thuis.